|
| INFO ! |
Łaczysz sie z hosta:
Liczba osób korzystających aktualnie z serwisu:
5
|
|
|
Sorkwity
Wieś Sorkwity położona jest na Pojezierzu Mrągowskim, między jeziorami Gielądzkim i Lampackim.
Tu bierze początek jeden z najpiękniejszych szlaków wodnych w Europie - "Szlak rzeki Krutyni".
Wiedzie on przez jeziora: Warpuńskie, Gielądzkie, Lampackie, Lampasz, Dłużec, Białe, Zyzdrój Wielki,
Mokre i dalej rzeką Krutynią do J. Bełdany i Rucianego Nidy. Długość całej trasy wynosi ok. 110 km,
której pokonanie zajmuje ok. 10 dni. Ogólna powierzchnia gminy wynosi 18448 ha z liczbą mieszkańców
ok. 5000. Lasy, głównie mieszane, zajmują trzecią część powierzchni gminy, wśród których ukryte są
malownicze jeziora, a z nich największe to: Gielądzkie o pow. 457 ha, Piłakno 259 ha, Lampackie 198 ha.
Teren całej gminy uznany został za obszar o szczególnych walorach przyrodniczo-krajoznawczych.
W bogatej szacie roślinnej występują liczne pomniki przyrody oraz rzadko spotykane gatunki drzew i krzewów:
cis, magnolia drzewiasta, miłorząb dwuklupowy, wawrzynek wilczełyko, chamedafne północna i inne.
Świat fauny reprezentowany jest m.in. przez rzadko spotykane gatunki ssaków: bóbr, wydra, łoś, oraz ptaków:
żuraw zwyczajny, orlik krzykliwy, rybołów.
Historia
Wieś została założona w 1379 roku przez Wielkiego Mistrza Krzyżackiego Winricha von Kniprode. Jej właścicielami byli:
1451-1469 - Jan z Krenit Przebędowski
1469-1599 - ród von Schliebenów
1599-1693 - ród von Egloffsteinów
1693-1750 - ród von der Groeben
1750-1804 - polski ród Bronikowskich
1804-1945 - magnacka rodzina von Mirbach; w tym czasie majątek rozrósł się do ogromnych
rozmiarów obejmujących w 1904 roku 5770 ha.
Do 1945 roku niemiecka nazwa wsi brzmiała Sorquitten. Pierwotnie używano nazwy Sarkowiete,
która wywodziła się z języka litewskiego - "sargas" - wartownik, "wieta" - miejsce.
Atrakcją Sorkwit jest pałac z połowy XIX w. wybudowany w stylu angielskiego neogotyku pełniący
aktualnie funkcję hotelu, oraz kościół ewangelicko-augsburski z połowy XVIII w.
Pałac - wybudowany w latach 1850-56 w stylu modnego wówczas neogotyku.
Obok budynek wozowni (obecnie restauracja). Pałac okalał ogród, wychodził na półwysep Ostrów,
tam też malownicze alejki, wspaniały starodrzew, cmentarz rodowy (obecnie resztki), od południa winnice
(!), drewniana altana (nie istnieje).
1914 - pałac znalazł się na linii przemarszu wojsk rosyjskich i został spalony. Po wojnie,
latach 1922-23, spadkobierca majątku, bratanek ostatniego Mirbacha - baron Bernard
von Paleske odbudował pałac według pierwowzoru.
II wojna światowa oszczędziła budynki, ale pałac został ograbiony całkowicie z wyposażenia.
Po wojnie były tu biura PGR, przedszkole, magazyny, a od 1957 r. dom wczasowy Zakładów Mechanicznych "Ursus".
W latach 90-tych pałac pełnił funkcję hotelu. Obecnie jest własnością prywatną, pieczołowicie restaurowany, funkcjonuje jako hotel.
Kościół ewangelicki
Pierwsze nadanie na rzecz kościoła pochodzi z roku 1470. Początkowo była to budowla z muru pruskiego, kryta słomą.
Przełom XVI i XVII w. - rozebrano stary kościół i wybudowano nowy w stylu barokowym;
1701-1712 - wybudowano wieżę;
1754 - od tego roku wygląd kościoła nie zmienił się. Jest to budowla murowana, salowa; sklepienie podtrzymują cztery pary kolumn korynckich.
Ołtarz - drewniany, rzeźbiony, późnorenesansowy; dzieło Krzysztofa Bilicha i Martina Lange z 1623 r.;
w 1701 r. powstała jego część górna. W ołtarzu zostały przedstawione postacie Mojżesza, Aarona, ewangelistów, motywy Ostatniej Wieczerzy i Golgoty,
w której scenę wpleciono elementy sorkwickie: postacie rybaków, rolników, patronów kościoła, pałac. Ołtarz został odrestaurowany w 1941 r.
Zdjęcie autorstwa Aldony Karskiej
Anioł chrzcielny - ufundowany przez Georga Dietricha von Groeben (ufundował też ambonę), wykonany w
1701 r. przez Izaaka Riga i pozłotnika Johanna Bocka. Motyw spotykany tylko na Mazurach. Prawdopodobnie
ostatni używany jako chrzcielnica anioł chrzcielny w kościołach w Polsce.
Zdjęcie autorstwa Aldony Karskiej
Loża patronacka - późnorenesansowa, pochodzi z ok. 1615 r., boki i zwieńczenia barokowe
wykonane przez rzeźbiarza Reha pochodzą z 1715 r. Herby od lewej: von Mirbach - von Paleske, von Groeben,
von Schlieben, von Paleske - von Oppen.
Zdjęcie autorstwa Aldony Karskiej
Ambona - barokowa, wykonana przez Izaaka Riga w 1694 r. Na drzwiach płaskorzeżba
Jana Chrzciciela, obok, po lewej stronie apostoł Piotr; na przedpiersiu figury Jezusa i ewangelistów; cała ambona
podtrzymywana jest przez anioła.
Zdjęcie autorstwa Aldony Karskiej
Krucyfiks - barokowy, wykonany przez ks. Jana Riedla w 1708 r., początkowo wisiał na zewnątrz
kościoła, w 1945 r. został częściowo zniszczony (odrąbano ramiona).
Zdjęcie autorstwa Aldony Karskiej
Konfesjonał - dzieło Jana Schwartza z Grünwalde z 1702 r. W 1715 r. uzupełniono go kolumnami
ślimacznicowymi ze zwieńczeniami jońskimi; u góry baranek, jako symbol ofiary.
Zdjęcie autorstwa Aldony Karskiej
Organy - pochodzą z 1875 r.
Zdjęcie autorstwa Aldony Karskiej
Wniebowstąpienie - bardzo charakterystyczna dla sorkwickiego kościółka rzeźba; nie spotkane nigdzie
indziej ujęcie Wniebowstąpienia Jezusa (w suficie, w obłokach widoczne są tylko nogi!).
Zdjęcie autorstwa Aldony Karskiej
Pamiątkowy kamień - przy kościele, wystawiony ku czci Jana Goerke, syna pastora, urodzonego w
1750 r. w Sorkwitach, lekarza, twórcy służby medycznej w wojsku.
Obecnie proboszczem sorkwickiej parafii jest ks. Krzysztof Mutschmann
Adres: ul. Plażowa 3, 11-731 Sorkwity
tel/fax (0-89) 742 81 78
(opr. na podstawie folderów kościoła ewangelickiego w Sorkwitach, obozu LiMO oraz folderu przygotowanego z okazji wycieczki Warszawskiego Oddziału PTE na Mazury)
|
|
Balkon
Chrzest
Kierownictwo
Lochy
|
|
